در حال بارگذاری ...

اوترنت چیست و چگونه کار می کند؟

با وجود اینکه امروزه دسترسی به اینترنت اهمیت فراوانی دارد، اما بیش از ۸۰ درصد از جمعیت کره ی زمین به این شبکه ی جهانی اطلاعات دسترسی ندارند. بر این اساس کمپانی های بزرگی نظیر اسپیس ایکس، گوگل و فیس بوک درصدد گسترش بستر اینترنت از طریق روش هایی نظیر ارسال پهپاد، بالون و ماهواره هستند. در این بین استارت آپ نیویورکی اوترنت (Outernet) نیز درصدد ارائه ی اینترنت رایگان از طریق ایجاد بستری ماهواره است. با ما همراه باشید.

امروزه اینترنت در جوامع توسعه یافته به یکی از ارکان و ملزومات اصلی زندگی تبدیل شده است. کاهش قیمت اینترنت همزمان با افزایش سرعت و سهولت دسترسی به این سرویس از جمله ی مواردی است که نشان از تقاضای بالای کاربران دارد. اما این موضوع در تمام نقاط کره ی زمین صادق نیست و حتی می توان گفت که تنها بخش اندکی از جامعه ی جهانی می توانند به سادگی از اینترنت استفاده کنند، چراکه براساس آمارهای منتشر شده بیش از ۸۰ درصد از جمعیت کره ی زمین که بالغ بر ۵ میلیارد نفر هستند، به اینترنت دسترسی ندارند.

در سال های اخیر شماری از کمپانی های سردمدار در حوزه ی فناوری طرح هایی را برای اشاعه ی استفاده از اینترنت ارائه کرده و حتی تحقیقات در این زمینه را آغاز نموده اند. از این جمله می توان به فیس بوک، گوگل و اسپیس ایکس اشاره کرد. هر یک از این کمپانی راهکارهای متفاوتی را برای پیشبرد ایده ی خود طراحی کرده اند که شامل ارسال شبکه ای از بالون ها، پهپادها و ماهواره ها در مدار زمین می شود. در این بین اوترنت که یک استارت آپ مستقر در شهر نیویورک است، درصدد تحقق رویای دسترسی آزاد و رایگان به اینترنت در اقصی نقاط کره ی خاکی است تا از این طریق همگان بتوانند به دانش بشری دسترسی داشته باشند.

همانطور که اشاره کردیم اوترنت طرح کمپانی با همین نام برای در اختیار گذاشتن اینترنت در سطح جهان و برای تمام افراد است. در این پروژه از انواع ماهواره ها در نزدیک ترین و دورترین مدار کره ی زمین استفاده خواهد شد. پروتکل های مورد استفاده توسط این پروژه برای ارسال داده ها به زمین شامل Datacasting و UDP یا User Datagram Protocols خواهد بود.

Outernet 2

در روش Datacasting داده ها در قالب امواج رادیویی در یک محدوده ی گسترده منتشر می شوند. UDP نیز همچون TCP پروتکلی برای ارسال داده ها است که استاندارد آن در دهه ی ۸۰ میلادی ایجاد شده است. برخلاف پروتکل TCP که در زمان ارسال اطلاعات باید گیرنده پیامی را مبنی بر دریافت داده ها ارسال کند، در UDP نیازی به دریافت تایید دریافت اطلاعات از سوی گیرنده نیست. در واقع در روش UDP داده ها فارغ از این مساله که گیرنده می تواند آن ها را دریافت کند یا خیر، ارسال می شوند. برای مثال می توان به ارسال امواج رادیو و تلویزیونی اشاره کرد که امواج به صورت یکسویه منتشر می شوند و فرستنده نیاز به اطلاعاتی در خصوص دریافت یا عدم دریافت آن از سوی گیرنده ندارد. در این روش تضمینی برای دریافت امواج از سوی گیرنده وجود دارد و ایستگاه های فرستنده بدون توجه به امکان دریافت امواج، به کار خود ادامه می دهند.

رادیو برای عصر دیجیتال

ماهیت اوترنت همان روش ارتباط آنالوگ مدرن است که از ارسال امواج رادیویی در سطح گسترده بهره می برد. سیگنال از یک منبع واحد نظیر یک آنتن رادیویی منتشر می شود که در این مورد خاص می توان آن را دفتر مرکزی اوترنت در نیویورک خواند. امواج ارسال شده در طول موج های متفاوتی منتشر می شوند تا آنکه یک دریافت کننده بتواند آن ها را دریافت کرده و مورد استفاده قرار دهد. در حالت معمول روش دریافت این امواج استفاده از دیش های ۲۰ اینچی موسوم به گوش خرگوش (Rabbit Ear) است که با استفاده از آن کاربر از طریق تغییر فرکانس رسیور، می تواند انواع داده ها در طول موج های مختلف را دریافت کند.

در مورد شبکه ی اوترنت، تنها به ایستگاه های زمینی بسنده نشده و اوترنت امواج را به سمت شبکه ای از ماهواره های موجود در مدار زمان ارسال خواهد کرد تا این ماهواره ها دوباره امواج را به سمت دریافت کنندگان منتشر کند. رسیورهای مورد نظر که امواج ماهواره ای را دریافت خواهند کرد، همچون یک هات اسپات بی سیم عمل کرده و با دریافت امواج، آن ها را از طریق شبکه ی بی سیم در اختیار پی سی ها و گجت های موبایلی که در اطراف وجود دارند، قرار خواهند داد. با توجه به اینکه ارتباط در این سیستم بصورت یکطرفه برقرار شده و نیازی به اطمینان از دریافت شدن اطلاعات از سوی کاربر نهایی نیست، از این رو پهنای باند کمتری اشغال شده و در نتیجه هزینه ی تمام شده نیز بسیار کاهش خواهد یافت.

سید کریم، موسس اوترنت در خصوص هزینه ی پایین شبکه ی کمپانی اش این چنین اظهار نظر کرده است:

زمانی که در مورد اینترنت صحبت می کنیم، دو کاربرد اصلی این سیستم مدنظر ما است: ارتباطات و دسترسی به اطلاعات. در واقع قابلیت ارتباطات منجر به افزایش هزینه ی اینرتنت می شود.

در مورد قابلیت دسترسی به اطلاعات، اوترنت پروژه ای را آغاز کرده که خود آن را آشیو مرکزی خوانده و در آن می توان اطلاعاتی را که از ۵٫۰۰۰ مقاله ویکیپدیا، پروژه ی گوتنبرگ و مجموعه ی کتاب های رایگان با کپی رایت آزاد است، مشاهده کرد. البته این مجموعه باید تغییرات و بهبودهایی را به خود ببیند که از جمله ی آن می توان به روش رای گیری از کاربران برای انتشار داده های مربوط با منابع مختلف اشاره کرد. برای مثال در آینده ی نزدیک کاربران در مورد اینکه چه داده هایی توسط این شبکه منتشر شود، رای خواهند داد و اوترنت نیز براین اساس تصمیم به انتشار اطلاعات خواهد گرفت.

با توجه به اینکه داده ها در اوترنت به صورت یک سویه منتشر می شوند، سانسور و جلوگیری از انتشار این داده ها نیز به مراتب سخت تر خواهد بود. هدف اوترنت از پیاده سازی این پروژه در اختیار گذاشتن منابع آموزشی و اطلاعاتی بصورت رایگان در اختیار تمام افرادی است که به اینترنت دسترسی ندارند.

اوترنت کار انتشار اطلاعات را از ماه جاری میلادی یعنی آگوست ۲۰۱۵ آغاز کرده است. این کمپانی در حال حاضر از طریق یک ماهواره ی مستقر در دورترین مدار زمین و اجاره ی پهنای باند ۲۰۰ مگابایتی، داده های خود را در آمریکای شمالی و بخش هایی از اروپای غربی منتشر می کند. در صورتی که کمپین جمع آوری این کمپانی در ایندی گوگو (IndieGoGo) به نتیجه برسد، اوترنت میزان پهنای باند خود را در آینده ی نزدیک به ۱۰۰ گیگابایت افزایش خواهد داد.

 براساس اطلاعات ارائه شده توسط کریم در جریان سخنرانی وی طی TED Talk، استفاده از یک دریافت کننده در یک روستا می تواند بیش از ۳۰۰ نفر از ساکنان روستا را با جریان اطلاعات که شامل داده های مربوط به کشاورزی تاس لامتی است، آشتی دهد. در صورتی که افراد در دامنه ی امواج وای فای دریافت کننده قرار داشته باشند، می توانند با استفاده از نرم افزار Librarian (نرم افزار ایندکس اوترنت) از طریق گوشی های هوشمند یا گجت های موبایل خود به جستجو در میان داده های دریافت شده بپردازند.

یکی دیگر از کاربردهای این سیستم، انشار پیام ها در زمان اضطرار به جای داده های روزمره است. این پیام ها را می توان در دوره های زمانی مشخص با تکرار منتشر کرد.

 البته مارک نیومن، تحلیل گر فناوری در موسسه ی تحقیقاتی اووم (Ovum) همه ی ویژگی های این سرویس را جالب توجه نمی داند:

با بررسی نیازهای جوامع روستایی در کشورهای در حال توسعه، می توان به روشنی دید که مواردی زندگی این افراد را تحت تاثیر قرار خواهد داد که به زندگی روزانه ی افراد بستگی داشته باشد. از جمله ی موضوعاتی که می تواند تاثیرگذار باشد باید به وضعیت هوا، محصولات و سلامتی نیز اشاره کرد. آیا انتخاب محتوای محدود از میان خیل عظیم داده های موجود توسط افراد محدود می تواند نیازهای افراد محلی و روستایی را با فرهنگ و زبان متنوع برطرف کند یا خیر. این نوع انتشار اطلاعات مشکل دیگری نیز دارد و آن انتشار اطلاعات بصورت خواندنی است. در صورتی که اطلاعات بصورت داده های صوتی منتشر شود، استفاده از آن ها راحت تر بوده و عموم مردم نیز رغبت بیشتری برای استفاده خواهند داشت، اما مشکلی که وجود دارد، مصرف پهنای باند بیشتر در این حالت است.

پروژه ای جاه طلبانه

 یقینا داشتن بخشی از اینترنت بهتر از نداشتن دسترسی به کل شبکه ی جهانی است. با توجه به برآوردهای انجام شده در مورد گسترش اینترنت به تمام نقاط زمین که ۱۵ تا ۲۰ سال طول خواهد کشید، اوترنت می تواند فاصله ی موجود را تا زمان دسترسی کامل به اینترنت پوشش دهد.

اوترنت با مشارکت بانک جهانی، طرح آزمایشی اوترنت با در سودان جنوبی تا ماه جولای آینده برگزار خواهد کرد. کمپانی اوترنت امیدوار است تا با استقبال از گیرنده های لنترنز (Lanterns) در ایندیگوگو، همزمان با گسترش طرح های آزمایشی، بتواند شبکه ی خود را در سراسر جهان گسترش دهد.

Outernet 1

اوترنت در مسیر پیاده سازی سیستم خود کار چندان ساده ای پیش رو ندارد، چراکه دو کمپانی بزرگ گوگل و فیس بوک نیز قدم در این حوزه نهاده و سعی دارند تا گسترّه ی اینترنت را در سراسر جهان برقرار کنند. گوگل با پروژه ی لون درصدد انتشار امواج 3G است و فیس بوک نیز با پروژه ی Internet.org در نظر دارد تا با استفاده از شبکه ی پهپادها و ماهواره ها به انتشار امواج اینترنت در اقصی نقاط جهان بپردازد. در این بین ایلان ماسک با کمپانی اسپیس ایکس در نظر دارد تا با بهره گیری از شبکه ای از ۷۰۰ ماهواره دسترسی به اینترنت را در جای جای کره ی زمین در اختیار بشر قرار دهد.


نظرات کاربران